CHITTI1963.

“ఒసేయ్ రమ్య, ఒసేయ్ సంధ్య … వచ్చే నెలలోనే నాన్న రిటైర్మెంట్,” అంది రమ్య, సంధ్యల తల్లి సరస్వతి. “అవునమ్మా! మొన్ననే కదా చెప్పావు. నాన్నకు అరవై ఏళ్లు నిండుతున్నాయని వెటకారం కూడా ఆడావు. అయినా ఇప్పటికి ఐదు సార్లు నుంచి ఇదే మాట చెబుతున్నావ్!” అంది రమ్య నవ్వుతూ. రమ్య తండ్రి భాస్కరరావు ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో తెలుగు ఉపాధ్యాయుడు. చిన్నప్పుడే తల్లిదండ్రులు చనిపోవడంతో మేనమామ చేరదీసి పెంచి, చదువు చెప్పించి, పెళ్లి కూడా చేశాడు. ఆర్థిక పరిస్థితి అంతంత మాత్రమే అయినా, “బిడ్డ చదివితే భవిష్యత్తు వెలుగుతుంది” అనే నమ్మకంతో మేనమామ పడిన కష్టం భాస్కరరావు జీవితానికి బలమైన పునాది అయింది. అందుకే చిన్ననాట అతనికి ముద్దు ముచ్చట్లు, పుట్టినరోజు సరదాలు తెలియనే తెలియలేదు. పెళ్లైన తర్వాత, ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత, ఇద్దరు పిల్లలకు తండ్రయ్యాడు. పిల్లల పుట్టినరోజులు ఎంత ఘనంగా జరిపేదో, అంతే ప్రేమతో భర్త పుట్టినరోజును కూడా పండుగలా మార్చేది సరస్వతి. పొదుపు అతని అలవాటు, సంతోషం ఆమె స్వభావం—ఆ రెండు కలిసి ఆ ఇంటిని సంతోషంగా నిలబెట్టాయి. తెలుగు ఉపాధ్యాయుడిగా జీవితాన్ని అక్షరాలకు అంకితం చేస్తూ, సంసారాన్ని జాగ్రత్తగా నడిపిస్తూ, పిల్లలిద్...

ఒక రోజు ఒక మనిషి బుద్ధుడి దగ్గరకు వచ్చి కోపంతో తిట్టడం ప్రారంభించాడు. అతను చాలా సేపు దూషణలు చేశాడు. బుద్ధుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా విన్నాడు. తర్వాత బుద్ధుడు అడిగాడు: “ఒకవేళ ఎవరో ఒకరికి బహుమతి ఇచ్చారు అనుకోండి. అది వారు తీసుకోకపోతే ఆ బహుమతి ఎవరిదిగా ఉంటుంది?” ఆ మనిషి చెప్పాడు: “ఇచ్చినవారిదే.” అప్పుడు బుద్ధుడు చిరునవ్వుతో అన్నాడు: “అలాగే నేను నీ కోపాన్ని స్వీకరించలేదు. అది ఇంకా నీదే.” బోధ: కోపం తీసుకోకపోతే అది మనకు హాని చేయదు.