షరతులు లేని ప్రేమ

అన్ని బంధాలు

ఏదో ఒక షరతుతోనే నడుస్తాయి.

స్నేహం—

మనసులు కలిసుంటేనే ఉంటుంది.

ప్రేమ—

అభిమానాలు తగ్గకపోతేనే నిలుస్తుంది.

బంధుత్వం—

అవసరాలు కలిసొస్తేనే దగ్గరవుతుంది.

డబ్బు ఉంటే పలకరింపులు పెరుగుతాయి,

స్థానం ఉంటే గౌరవాలు వస్తాయి.

లాభం ఉన్నంతవరకే

చాలా సంబంధాలు మన చుట్టూ తిరుగుతాయి.

కానీ…

ఒక్క అమ్మ ప్రేమకు మాత్రం

ఎలాంటి షరతులు ఉండవు.

పిల్లవాడు అందంగా ఉన్నాడా?

చదువులో మొదటివాడా?

డబ్బు సంపాదిస్తున్నాడా?

తన మాట వింటున్నాడా?

ఏమీ చూడదు అమ్మ.

పిల్లాడు ఏడిస్తే

ఆమె గుండె కరిగిపోతుంది.

పిల్లాడు తప్పు చేసినా

తిట్టేది ప్రపంచం,

క్షమించేది అమ్మ.

అందరూ

“నువ్వు నాకు ఏమిస్తావు?” అని అడిగే లోకంలో

అమ్మ ఒక్కతే

“నీకింకా ఏమివ్వాలి?” అని ఆలోచిస్తుంది.

అందుకే

అమ్మ బంధం ప్రేమ కాదు…

అది ప్రాణం.

ప్రపంచంలో

మనిషి పెద్దవాడవుతాడు…

పదవులు సంపాదిస్తాడు,

డబ్బు కూడబెడతాడు,

ఎంతో మందిని కలుస్తాడు.

కానీ

రోజు చివరికి

మనసు అలసిపోయి

ఒక నిజమైన ఆత్మీయత కోసం వెతికితే—

గుర్తుకొచ్చేది అమ్మే.

చిన్నప్పుడు

చెయ్యి పట్టుకుని నడిపించింది.

పెద్దయ్యాక

దూరంగా నిలబడి ఆశీర్వదించింది.

మన కోపాలను భరించింది,

మన మాటలతో గాయపడింది,

అయినా

“నా బిడ్డ బాగుండాలి” అనే ప్రార్థన మాత్రం

ఎప్పుడూ ఆపలేదు.

కాలం గడిచేకొద్దీ

ఇంట్లో వస్తువులు పెరుగుతాయి,

సౌకర్యాలు పెరుగుతాయి,

కానీ

అమ్మ నవ్వు తగ్గిపోతుంది.

ఎందుకంటే

పిల్లలు పెద్దవాళ్లవుతారు…

కానీ

అమ్మ ఎదురుచూపులు మాత్రం

ఎప్పటికీ చిన్నవే.

ఫోన్ మోగితే

“బిడ్డ కాల్ చేశాడేమో…” అనుకుంటుంది.

గుమ్మం దగ్గర శబ్దం వస్తే

“వచ్చాడేమో…” అని చూస్తుంది.

అది అలవాటు కాదు—

ప్రేమకు వచ్చిన రూపం.

అమ్మ ఉన్నప్పుడు

ఆమె విలువ తెలియదు.

ఆమె లేని రోజు వచ్చినప్పుడు మాత్రం

ఇంట్లో నిశ్శబ్దానికీ

ఒక శబ్దం ఉంటుందని తెలుస్తుంది.

అది—

“అమ్మ…” అని పిలిచినా

సమాధానం రాని శబ్దం.

అమ్మ బ్రతికున్నంతవరకు

మనిషి ఎంత వృద్ధుడైనా

ఎక్కడో ఒక చోట

పిల్లాడిగానే ఉంటాడు.

ఎందుకంటే

ఈ ప్రపంచం మొత్తం

మనలో తప్పులే వెతికినా,

అమ్మ కళ్లకు మాత్రం

మనమే ఉత్తమం.

ఆమె దగ్గర

మన ఓటములకు తీర్పులు ఉండవు,

మన బలహీనతలకు అవమానాలు ఉండవు.

ఉండేది ఒక్కటే—

అండ.

జీవితంలో

చాలామంది మనతో నడుస్తారు.

కొంత దూరం వచ్చి వెళ్తారు.

అవసరం తీరాక మరచిపోతారు.

కానీ

అమ్మ మాత్రం

మన మొదటి శ్వాస దగ్గర నుంచి

తన చివరి శ్వాస వరకు

మన గురించే ఆలోచిస్తుంది.

పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం

తన వర్తమానాన్ని త్యాగం చేస్తుంది.

పిల్లలు నవ్వాలి అని

తన కన్నీళ్లు దాచుకుంటుంది.

ఆమె అలసటను ఎవరూ అడగరు.

ఆమె బాధను ఎవరూ గమనించరు.

ఎందుకంటే

అమ్మ కష్టాలు ఎప్పుడూ

బాధల్లా కనిపించవు—

బాధ్యతల్లా కనిపిస్తాయి.

ఒక రోజు

ఆమె కుర్చీ ఖాళీ అవుతుంది.

ఆమె పిలుపు వినిపించదు.

వంటింట్లో ఆ చేతుల చప్పుడు ఆగిపోతుంది.

అప్పుడు తెలుస్తుంది—

ఇల్లు అంటే గోడలు కావని,

అమ్మ ఉన్న చోటే

నిజమైన ఇల్లు అని.

రచన మధునాపంతుల చిట్టి వెంకట సుబ్బారావు 

కాకినాడ 9491792279.