CHITTI1963.

వాళ్లు పాలు తాగే పసిపిల్లలు కాదు. నడక నేర్చుకునే నవ్వుల పాపాయిలు కాదు. మాటలు రాని ముద్దుల బిడ్డలు కాదు. అయితే… ఈ రోజు మన కళ్ల ముందు కనిపిస్తున్న వాళ్లు — మన తల్లిదండ్రులే. ఒకప్పుడు మనం తడబడుతూ అడుగులు వేస్తే, మన వేళ్లను పట్టుకుని నడిపించిన వాళ్లు వాళ్లే. కిందపడితే కన్నీళ్లు తుడిచి, మళ్లీ లేవమని ధైర్యం చెప్పినవాళ్లు వాళ్లే. మాట రాని మన పెదవులకు “అమ్మ”, “నాన్న” అనే మధురమైన శబ్దాలు నేర్పినవాళ్లు వాళ్లే. మన నవ్వుల్లో ప్రపంచాన్ని చూసినవాళ్లు వాళ్లే. కాలం… ఎంత నిశ్శబ్దంగా తన పని చేస్తుందో! ఒకప్పుడు మనల్ని మోసిన చేతులు, ఇప్పుడు మన సహాయం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయి. ఒకప్పుడు మన అవసరాలన్నీ ముందే తెలుసుకున్న వారు, ఈ రోజు తమ అవసరాల్ని చెప్పడానికి కూడా కొంచెం వెనుకాడుతున్నారు. వాళ్లు వయసులో మనకంటే పెద్దవాళ్లే… కానీ పరిస్థితులు, కాలం కలిసొచ్చి వాళ్లను మళ్లీ పసిబిడ్డలుగా మార్చేశాయి. ఇది ప్రకృతిసిద్ధమైన చక్రం. నిన్న మనం పిల్లలం — వాళ్లు ఆధారం. ఈ రోజు వాళ్లు పిల్లలు — మనమే ఆధారం. ఈ మార్పును అర్థం చేసుకున్నప్పుడు, మన బాధ్యత కేవలం కర్తవ్యంగా ఉండదు… అది ప్రేమగా మారుతుంది. వాళ్లు మళ్లీ పసివాళ్లయితే, మనము మళ్ల...

. ఆ శ్రమజీవి చెమట చిందించకపోతే మన రోజు గడవదు… ఈ వాక్యం కేవలం మాట కాదు—మన జీవన సత్యం. మనం ఉదయం నిద్రలేవగానే కనిపించే శుభ్రత, మనం తినే ఆహారం, మనం ప్రయాణించే వాహనం, మనం నివసించే ఇల్లు—ఇవన్నీ ఒక శ్రమజీవి చెమటతో నిర్మితమైనవే. మనం చూస్తున్న సౌకర్యం వెనుక, అతను చూడని కష్టాల చరిత్ర దాగి ఉంటుంది. శ్రమకు మనం ధర కడతాం. కానీ ఆ శ్రమ విలువను మాత్రం ఎప్పటికీ కొలవలేము. మనం ఇచ్చే జీతం అతని కష్టానికి ఒక చిన్న ప్రతిఫలం మాత్రమే. కానీ అతను వెచ్చించే శక్తి, అతను మోసే బాధ్యతలు, తన కుటుంబం కోసం చేసే త్యాగాలు—ఇవి అన్నీ కలిపితే అది ఒక అమూల్యమైన రుణంగా మారుతుంది. ఆ రుణం మనం డబ్బుతో తీర్చలేము… గౌరవంతో మాత్రమే కొంతైనా చెల్లించగలం. ఉదయం లేవగానే “అమ్మగారు…” అనే పిలుపు వినిపిస్తే, అది ఒక సాధారణ శబ్దం కాదు—ఒక నమ్మకం. ఒక శ్రమజీవి తన ఇంటి పనులు పక్కన పెట్టి, మన ఇంటిని శుభ్రంగా మార్చడానికి వస్తుంది. మనకు అది ఒక పని మాత్రమే అనిపించవచ్చు… కానీ ఆమెకు అది జీవనాధారం. ఆమె చెమటలో తన పిల్లల భవిష్యత్తు దాగి ఉంటుంది. తెల్లవారక ముందే సైకిల్ తొక్కుకుంటూ ఇంటింటికి తిరిగి సమయానికి పాల ప్యాకెట్లు అందించే వ్యక్తి, నెత్తిమీద తట్ట మోసుకుం...