వేసవి

 బ్లాగ్ సిరీస్: బాల్యంలో వేసవి – మధుర స్మృతుల సందడి

భాగం 4: మధ్యాహ్నపు మధుర విరామం

వేసవి ఉదయాలు, సాయంత్రాలు ఎంత ఉత్సాహంగా ఉంటాయో, మధ్యాహ్నాలు అంతే నిశ్శబ్దంగా, నెమ్మదిగా సాగుతాయి. ఎండ తన తీవ్రతను చూపించే ఆ వేళ, ఊరు మొత్తం ఒక ప్రశాంత నిద్రలోకి జారుకున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది.

భోజనం అయిన తర్వాత, ఇంటి నడవలో నడ్డి వాల్చి పడుకుంటే కలిగే ఆ హాయిని మాటల్లో చెప్పడం కష్టం. బయట ఎండ మండుతున్నా, ఆ మట్టివాసన కలిసిన చల్లని గాలి మనసును ఆహ్లాదపరుస్తుంది. కళ్లకు మెల్లగా నిద్ర చేరుతుంది… అది సాధారణ నిద్ర కాదు, ఒక మధురమైన విశ్రాంతి.

అమ్మమ్మ పక్కనే పడుకుని ఉండటం ఒక భరోసా. ఆమె చేతి స్పర్శ, ఆమె నెమ్మదైన మాటలు — ఇవన్నీ మనసుకు ఓదార్పు ఇస్తాయి. ఎప్పుడో తెలియకుండానే నిద్రలోకి జారిపోతాం.

కొంతసేపటి తర్వాత లేచితే, సాయంత్రపు చల్లని గాలి మనల్ని మళ్లీ చురుకుగా మారుస్తుంది. అదే సమయంలో అమ్మమ్మ జేబులో నుంచి బయటకు వచ్చే జంతిక ముక్కలు పిల్లలకు ఒక చిన్న పండుగలా అనిపిస్తాయి. ఆ కరకరలాడే రుచి, ఆ తియ్యని అనుభూతి — ఇప్పటికీ జ్ఞాపకాల్లో నిలిచే మధుర క్షణాలు.

పనసపండు తొనలు తీసి అందించినప్పుడు, వాటి వాసనే ముందుగా మనసును ఆకర్షిస్తుంది. ఒక ముక్క నోట్లో వేసుకుంటే, ఆ తియ్యదనం నెమ్మదిగా వ్యాపించి ఆనందాన్ని రెట్టింపు చేస్తుంది.

ఇలా మధ్యాహ్నపు నిశ్శబ్దం, సాయంత్రపు మెలకువ — రెండూ కలిసే వేసవికాలానికి ఒక ప్రత్యేకమైన రిథమ్‌ను ఇస్తాయి. ఈ విరామం లేకపోతే, రోజంతా ఆడుకునే ఉత్సాహం కూడా పూర్తిగా అనిపించదు.

సాయంత్రం అవ్వగానే పిల్లలందరూ మళ్లీ బయటకు పరుగులు తీస్తారు. “ఎక్కడికి వెళ్లాలి? ఏ ఆట ఆడాలి?” అన్న ఉత్సాహం మళ్లీ మొదలవుతుంది. మధ్యాహ్నపు విశ్రాంతి వాళ్లకు కొత్త శక్తిని అందిస్తుంది.

ఇలా వేసవి మధ్యాహ్నాలు — నెమ్మదిగా, నిశ్శబ్దంగా సాగినా — వాటిలో ఒక ప్రత్యేకమైన మాధుర్యం దాగి ఉంటుంది. అవి కేవలం విశ్రాంతి క్షణాలు కాదు; అవి మనసును నింపే జ్ఞాపకాలు