వేసవి

 బాల్యంలో వేసవి_ మధురస్మృతుల సందడి

భాగం 1 పరీక్షల తర్వాత మొదలయ్యే పండగ

వేసవికాలం… ఈ మాట వినగానే ప్రతి ఒక్కరి బాల్యం మనసులో తీయని జ్ఞాపకాలుగా మెదులుతుంది. ముఖ్యంగా పిల్లలకు అయితే వేసవి అనేది ఒక పండుగే. సంవత్సరమంతా ఎదురుచూసే ఆ స్వేచ్ఛ, ఆ ఆనందం దొరికేది వేసవిలోనే.

ప్రతి సంవత్సరం ఆఖరి పరీక్షలతో ఒక పెద్ద బాధ్యత పూర్తవుతుంది. చివరి రోజు పరీక్ష రాసి బయటకు వచ్చేటప్పుడు కలిగే ఆ హాయిని మాటల్లో చెప్పడం కష్టం. ఇక పుస్తకాలు, బడులు అన్నీ కొంతకాలం దూరం. పేపర్లు దిద్దడంలో మాస్టారు గారు బిజీ అయిపోతారు; బడి తాళాలు ఆయన జేబులోనే విశ్రాంతి తీసుకుంటాయి.

అదే సమయంలో పిల్లల మనసుల్లో మాత్రం కొత్త ఉత్సాహం మొదలవుతుంది — “అమ్మమ్మ ఊరికి ఎప్పుడు వెళ్దాం?” అనే ఆత్రుత. బస్తాలు సర్దుకోవడం, అమ్మ చెప్పే సూచనలు వినడం, రైలు లేదా బస్సు ప్రయాణానికి సిద్ధమవడం… ఇవన్నీ ఒక ప్రత్యేకమైన ఆనందాన్ని ఇస్తాయి.

అమ్మమ్మ ఊరికి చేరుకున్న క్షణం నుంచి నిజమైన వేసవి మొదలవుతుంది. మనవళ్లు వచ్చారంటే అమ్మమ్మ, తాతయ్యల ఆనందానికి అవధులు ఉండవు. వారి కళ్లల్లో మెరుస్తున్న ఆ ప్రేమ, ఆ ఆప్యాయత — అది ఎక్కడా దొరకని సంపద.

వాకిట్లోకి అడుగుపెట్టగానే అమ్మమ్మ “రా బంగారం!” అని పలకరించే స్వరం, తాతయ్య మోసుకుని తిరిగే ఆ ముద్దు — ఇవన్నీ బాల్యంలోనే అనుభవించగల అమూల్య క్షణాలు. నగరపు పరుగులు, బడి ఒత్తిడులు అన్నీ ఒక్కసారిగా మాయమైపోతాయి.

అక్కడ ప్రతి రోజు కొత్త అనుభవం. ప్రతి ఉదయం కొత్త ఉత్సాహం. పక్కింటి పిల్లలతో పరిచయం, కొత్త స్నేహాలు — ఇవన్నీ వేసవి ప్రత్యేకత. ఈ చిన్న చిన్న సంతోషాలే జీవితాంతం గుర్తుండే జ్ఞాపకాలుగా మారుతాయి.

వేసవికాలం అంటే కేవలం సెలవులు కాదు; అది బంధాలను మరింత దగ్గర చేసే కాలం. అమ్మమ్మతో, తాతయ్యతో గడిపే ప్రతి క్షణం మనసుకు ఓ సాంత్వన. వారి మాటల్లో ఉన్న ప్రేమ, వారి చేతుల్లో ఉన్న ముద్దు — ఇవి పిల్లల మనసులో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతాయి.

ఇలా పరీక్షలతో మొదలైన ఈ ప్రయాణం, ఆనందాల పండుగగా మారుతుంది. ఇదే బాల్యంలో వేసవికాలం అందం… ఇదే ఆ మధుర స్మృతుల ఆరంభం.

భాగం 2 ప్రకృతి ఒడిలో బాల్యం 

అమ్మమ్మ ఊరికి చేరుకున్న తర్వాత, పిల్లల జీవితంలో నిజమైన స్వేచ్ఛ మొదలవుతుంది. అక్కడ గడియారానికి పని లేదు… సమయానికి బంధాలు లేవు… ప్రకృతి ఒడిలో బాల్యం తన అసలు రూపాన్ని చూపిస్తుంది.

ఉదయం సూర్యుడు మెల్లగా ఉదయిస్తుంటే, పల్లె గాలిలో ఒక ప్రత్యేకమైన తియ్యదనం ఉంటుంది. ఆ గాలిని పీలుస్తూ బయటికి అడుగుపెడితే, కనిపించేది పచ్చని చెట్లు, గట్ల వెంట సాగుతున్న దారులు, పక్షుల కిలకిలారావాలు. నగరపు గోడల మధ్య కనిపించని ఈ అందాలు, గ్రామంలో ప్రతి రోజూ మనసును మురిపిస్తాయి.

చెట్ల వెంట, పుట్ల వెంట, గట్ల వెంట స్నేహితులతో కలిసి తిరగడం — అది ఒక చిన్న సాహసం లాంటిది. చెట్టు ఎక్కడం, దూకడం, నవ్వులు పూయించడం… ప్రతి క్షణం ఉత్సాహంతో నిండిపోతుంది. చెట్టాపట్టాలు ఆడుతూ గడిపే సమయం, పిల్లల మధ్య అనుబంధాన్ని మరింత బలంగా కట్టిపడేస్తుంది.

వేసవి ఎండలు ఎంత తీవ్రంగా ఉన్నా, ప్రకృతి తనవంతు చల్లదనాన్ని అందిస్తుంది. ఇంటి ముంగిట్లో చల్లని కుండలో నిల్వ ఉంచిన తరవాణి అన్నం — అది తింటే శరీరానికే కాదు, మనసుకూ చల్లదనం కలుగుతుంది. గ్రామీణ జీవన విధానం ఎంత సులభమైనదో, అంత ఆరోగ్యకరమైనదో అర్థమవుతుంది.

గట్ల వెంట పెరిగే తాటి చెట్ల నుంచి తీసే ముంజలు — అవి వేసవి కాలానికి ప్రకృతి ఇచ్చిన అమృతంలాంటివి. వాటి తియ్యదనం, వాటి చల్లదనం — పిల్లలకు అది ఒక చిన్న పండుగలా అనిపిస్తుంది.

పాదరక్షలు లేకుండా నేల మీద నడవడం, గడ్డి మీద పరుగులు తీయడం — ఇవన్నీ శరీరానికే కాదు, మనసుకూ ఒక ప్రత్యేకమైన ఆనందాన్ని ఇస్తాయి. ప్రకృతితో కలిసిపోయిన ఈ జీవితం, పిల్లలలో సహజత్వాన్ని పెంచుతుంది.

స్నేహితులతో కలిసి గడిపే ఈ క్షణాలు, మాటల్లో చెప్పలేని ఆనందాన్ని ఇస్తాయి. ఎలాంటి ఖరీదైన ఆటబొమ్మలు లేకపోయినా, ఈ ప్రకృతి మధ్యే పిల్లలు తమ సొంత ప్రపంచాన్ని సృష్టించుకుంటారు.

ఇలా ప్రకృతి ఒడిలో గడిచే ప్రతి రోజు, ఒక కొత్త అనుభవం… ఒక కొత్త ఆనందం. ఇదే బాల్యంలో వేసవికాలం ప్రత్యేకత. ఇదే ఆ నిర్లిప్తమైన, నిర్మలమైన ఆనందం.